Brúðkaupsstress o.fl.

Jæja, Eva og Bjössi (mamma og pabbi eins og sumir þekkja þetta fólk) giftu sig loksins 22 júlí. Ekkert nema allt frábært um það að segja og ég er óendanlega stoltur af þeim fyrir vikið. Ég hef reyndar sjaldan fengið að upplifa annan eins heiður eins og þá, þar sem ég fékk að leiða Evu upp að altarinu. Reyndar hef ég heldur sjaldan verið eins stressaður eins og þá, en þegar mér hafði tekist að koma Evu áfallalaust upp á altarið minnkaði stressið til muna, enda hafði ég ímyndað mér allt hið versta. Alveg týpiskt fyrir mig að ná að fella brúðina á leiðinni að altarinu eða eitthvað álíka. En allt tókst vel og ekkert nema gott um það að segja.

Svo kom að veislunni og ég hafði hugsað mér að halda ræðu, en ég er svona frekar feiminn og ég vissi ekkert hvað ég átti að segja þannig að ég hætti við... En sumir voru ekki alveg sammála, og það endaði með því að Bjössi veislustjóri tilkynnti fyrir framan alla að ég ætlaði að halda ræðu!!! Ég sá þann kost vænstan að láta sem ekkert væri og hélt ræðu, ég man reyndar varla neitt sem ég sagði, en þessi ræða var víst ræða kvöldsins samkvæmt nokkrum gestum, reyndar var þetta víst eins og hálfgert standup og skemmti fólk sér víst ágætlega yfir þessu rugli í mér.

Annars er nú ekki mikið búið að vera í gangi hjá mér. Átti ammli á miðvikudaginn og hélt upp á það með því að hella í mig bjór yfir Rockstar með Stjána og Hauki. Verð að viðurkenna að ég er bara nokkuð stoltur yfir honum Magna, hef aldrei fílað hann með "Á móti sól", en hann er alveg að meika það feitt í "Rockstar".

Annars er bara ekkert sem ég vil tjá mig um nema ég er bara orðinn gamall kall, veriði sæl í bili !